داسم ولی ببخش علف را صدا زدم

دست خودم نبود چنین نابجا زدم

وقتی که لابه لای دلم کوه می شدی

سنگ تو را به سینه ی آیینه ها زدم

با پای شوق بر تل انبوه رفته ها

رقص مراد کردم و چرخ صفا زدم

ابلیس این غرور چنان در برم کشید

کز بام طعنه به نام خدا زدم

موسی کنار قصه ی من زار می گریست

وقتی به نیل فاجعه آن شب عصا زدم

آن لحظه آب از سر من داشت می گذشت

فرصت نبود تا که بگویم چرا زدم

در نقطه ی سیاه نشانها به راحتی

دیدم که تیر آخر خود را خطا زدم

آنجا کسی مقصر حالم نبود

وقتی به سایه ی خود پشت پا زدم

چندی است آخرین غزلم گشته این غزل

آغاز کن مرا ... که نگویند جا زدم

حسین اربابی