شاید که سفره های پر از نان برای بعد
در خانه فقر آمده ، ایمان برای بعد
یک روز دوست پشت در خانه اش نوشت :
ما خسته ایم ، دیدن مهمان برای بعد
یک کوچه در کنار من و کودکی بکش
تصویر مرد پیر خیابان برای بعد
جا مانده است دفتر فریاد در حیاط
فرصت دهید ، بارش باران برای بعد
هرگز کسی ندید که یخ زد نگاهمان
هرگز کسی نگفت زمستان برای بعد
پرواز ، این همیشه ترین ، پیش روی ماست
یک عمر پشت میله ی زندان برای بعد
شاید برای بعد ، کسی از تبار من
بهتر بگوید عاطفه ، انسان برای بعد
احسان ایزدی
کجاست جاي تو در جمله ي زمان كه هنوز...
كه پيش از اين؟ كه هم اكنون؟ كه بعد از آن؟ كه هنوز؟
و با چه قيد بگويم كه دوستت دارم؟
ـ كه تا ابد؟ كه هميشه؟ كه جاودان؟ كه هنوز؟
سؤال مي كنم از تو: هنوز منتظري؟
تو غنچه مي كني اين بار هم دهان كه هنوز…
چه قدر دلخورم از اين جهان بي موعود
از اين زمين كه پياپي … و آسمان كه هنوز…
جهان سه نقطه ي پوچي است، خالي از نامت
پر از «هميشه همينطور» از «همانكه هنوز»
همه پناه گرفتند در پي «هرگز»
و پشت «هيچ» نشستند از اين گمان كه «هنوز»
ولي تو «حتما»ي و اتفاق مي افتي!
ولي تو «بايد»ي اي حس ناگهان كه هنوز
در آستان جهان ايستاده چون خورشيد
همان كه مي دهد از ابرها نشان كه هنوز
شكسته ساعت و تقويم، پاره پاره شد
به جستجوي كسي آنسوي زمان كه هنوز…
محمد سعید میرزایی
