آدمت نیستم آن گونه که حوا باشی

ساحلت نیستم آن گونه که دریا باشی

آدمت نیستم آری به بهشتم بفروش

قسمت این بود در این باغچه تنها باشی

مرد این حادثه نیستم و از من بگذر !

در من آنقدر جنون نیست که صحرا باشی

شاعرت نیستم آن گونه که مدحت گویم

گرچه مضمون غزل باشی و رؤیا باشی

جان من خسته تر از آنکه ز من دل ببری

دل من مرده تر از آنکه مسیحا باشی

........

باز می گویم و می خندد و می گوید باز

خوب می دانم می خواهم اما باشی

علی داوودی

     شماطه  توي  خانه با  صد بهانه  مي زد

هرچند منزجر بود ليک عاشقانه  مي زد

زن روي جيب شوهر تصوير بوسه مي دوخت

مردي  سبيل  خود  را  عطر  زنانه  مي زد

تقصير روي زيباست يا کوچه ها که مسجد

سيلي به گوش سلماز يا که سمانه مي زد

بابا  ميان  بازار  ارزان  خريده  مي شد

تقصير  مادرم  بود از بس  که چانه مي زد

از آب و نان و بابا ديگر  نمانده  درسي

بر تخته  سياهي  که  موريانه  مي زد

يک تکه از خودم را  در واژه دفن کردم

فردا  به روي  کاغذ  مردي  جوانه  مي زد

آن مرد هم سرش را در زير بالشش کرد

شماطه هم پياپي  با صد  بهانه مي زد

محمد هاشم پور

نمی دانم چرا می نویسم قیصر !

نمی دانم ! ولی می نویسم .......

تمامی دنیایم ضلالت ِ سرد ِ بی تفاوتی بود که تو شعله ای برافروختی در آن ، که چون " بند بازی به باد تکیه داده ام ! "

..... و تو شدی سر آغاز سفر من از دنیای حقیقت به مجازیت شعر و آموختم که هر گاه هجوم واژه ها دلتنگم کرد سکوت را فریاد بزنم . هنوز باور نمی کنم که نیستی ، هنوز روز مبادا نیست !!!!

دلم برایت تنگ است ، برای شعر گفتنت ، برای سکوت بزرگت ، برای دستور زبانت، برای ......

تنگ است دلم ، تنگ ِ تنگ !

چه بگویم وقتی خودت " غزل دلتنگی " را سروده ای .

دلم تنگ است قیصر و هنوز هم همان طور "ساده" " کنار قطار رفته ایستاده ام ! "

..... هنوز هم نمی دانم چرا می نویسم !

..... و باز هم " آخر حرفم را با بغض می خورم " *با یک بغض غریب!!! *  ولی بگذار حرف آخرم را به بغض نسپارم و شعر ناگفته ات را معنی سکوتم کنم. هر چند دردها نگفتنی می ماند ، نهفتنی می ماند ، اما ...... فقط می توانم بگویم پس از نود روز دلم برای قیصری ات تنگ است!

نه !

کاری به کار عشق ندارم !

من هیچ چیز و هیچ کسی را

                                    دیگر

                                    در این زمانه دوست ندارم

انگار

این روزگار چشم ندارد من و تو را

                                   یک روز

                                   خوشحال و بی ملال ببیند

زیرا

هر چیز و هر کسی را

                     که دوستر بداری

حتی اگر که یک نخ سیگار

                      یا زهر مار باشد

از تو دریغ می کند ....

پس

من با همه وجودم

                        خود را زدم به مردن

تا روزگار ، دیگر

                  کاری به من نداشته باشد

این شعر تازه را هم

                         ناگفته می گذارم ....

تا روزگار بو نبرد ...

گفتم که

        کاری به کار عشق ندارم !