تکیه داده ام

                  به باد

با عصای استوایی ام

روی ریسمان آسمان

                         ایستاده ام

بر لب دو پرتگاه ناگهان

                    ناگهانی از صدا

                    ناگهانی از سکوت

زیر پای من

             دهان ِ دره ی سقوط

                                       باز مانده است

ناگزیر

با صدایی از سکوت

تا همیشه

                روی برزخ دو پرتگاه

                                         راه می روم

سرنوشت من سرودن است .

قیصر امین پور

گرگ شد میش زبان بسته که نازش کردیم

غسل در جاری خون کرد، نمازش کردیم

چنگ انداخت به آهنگ همایونی عشق

رقص بسمل به بد آهنگی سازش کردیم

خلعت عرشی عشقی که حقیقت کیش است

فرش در زیر قدم های مجازش کردیم

خوی شب پایی ما عصمت این مزرعه بود

خوابمان آمد و تسلیم گرازش کردیم

از تمنای رهایی به قفس افتادیم

دام ما بال و پری بود که بازش کردیم

تلخی محنت ما قصه ی کوتاهی بود

ما صبورانه کشیدیم و درازش کردیم

سید حسن حسینی