تو به من خندیدی

و نمی دانستی

من به چه دلهره از باغچه ی همسایه

سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلوده به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز ،

سالها هست که در گوش من آرام ،

                                               آرام

خش خش ِ گام ِ تو تکرار کنان ،

می دهد آزارم

و من اندیشه کنان

غرق این پندارم

که چرا ،

      - خانه ی کوچک ما

                                سیب نداشت ؟!

زنده یاد حمید مصدق

امشب به قصه ی دل من گوش می کنی

فردا مرا چو قصه فراموش می کنی

                             ه . ا . سایه

چون سنگ ها صدای مرا گوش می کنی

سنگی و ناشنیده فراموش می کنی

رگبار نوبهاری و خواب دریچه را

از ضربه های وسوسه مغشوش می کنی

دست مرا که ساقه ی سبز نوازش است

با برگ های مرده هم آغوش می کنی

گمراه تر ز روح شرابی و دیده را

در شعله می نشانی و مدهوش می کنی

ای ماهی طلائی مرداب خون من

خوش باد مستیت ، که مرا نوش می کنی

تو دره ی بنفش غروبی که روز را

بر سینه می فشاری و خاموش می کنی

در سایه ها ، فروغ تو بنشست و رنگ باخت

او را به سایه از چه سیه پوش می کنی ؟

فروغ فرخزاد

تو نيستي و اين درو ديوار هيچ ‎وقت...‏

غير از تو من به هيچ‎كس انگار هيچ ‎وقت...‏

اينجا دلم براي تو هي شور مي ‎زند

از خود مواظبت كن و نگذار هيچ ‎وقت...‏

اخبار گفت شهر شما امن و راحت است

من باورم نمي ‎شود،اخبار هيچ ‎وقت...‏

حيفند روزهاي جواني،نمي‎ شوند

اين روزها دو مرتبه تكرار هيچ ‎وقت

من نيستم بيا و فراموش كن مرا

كي بوده ‎ام برات سزاوار؟!‏‎…‎هيچ‎ وقت

بگذار من شكسته شوم توصبور باش

جوري بمان هميشه كه انگار هيچ‎ وقت...‏

نجمه زارع

پس شاخه های یاس و مریم فرق دارند

آری اگر بسیار اگر کم فرق دارند

شادم تصور می کنی ، وقتی ندانی

لبخند های شادی و غم فرق دارند

برعکس می گردم طواف خانه ات را

دیوانه ها آدم به آدم فرق دارند

من با یقین کافر ، جهان با شک مسلمان

با این حساب اهل جهنم فرق دارند

بر من به چشم کشته ی عشقت نظر کن

پروانه های مرده با هم فرق دارند

فاضل نظری