با پاي دل قدم زدن آن هم كنار تو
باشد كه خستگي بشود شرمسار تو
در دفتر هميشه ي من ثبت مي شود
 اين لحظه ها عزيزترين يادگار تو
تا دست هيچ كس نرسد تا ابد به من
 مي خواستم كه گم بشوم در حصار تو
احساس مي كنم كه جدايم نموده اند
 همچون شهاب سوخته اي از مدار تو
آن كوپه ي تهي منم آري كه مانده ام
خالي تر از هميشه و در انتظار تو
 اين سوت آخر است و غريبانه مي رود
 تنهاترين مسافر تو از ديار تو
هر چند مثل آينه هر لحظه فاش تو
هشدار مي دهد به خزانم بهار تو
اما در اين زمانه حسرت مس مرا
ترسم كه اشتباه بسنجد عيار تو

در آغاز :

خدا در انجیل بود

که من در خیابان .

و بعد گندم زار صورتم را

که سه تیغه تراشیدم

بزرگ شده بودی تو .

این پیاده روی های بعد از ظهر

ما را به هم که نمی رسانند هیچ

دورتر هم می شوی تو از من

که صدایم نمی رسد به تو دیگر

پیرم کردی

کاری که سال و ماه نکرده بود !

                         فرامرز سه دهی – بهبهان

^{این شعرها دیگر برای هیچ‌کس نیست
نه! در دلم انگار جای هیچ‌کس نیست
آن‌قدر تنهایم که حتی دردهایم
دیگر شبیه دردهای هیچ‌کس نیست
حتی نفس‌های مرا از من گرفتند
من مرده‌ام در من هوای هیچ‌کس نیست
دنیای مرموزی‌ست ما باید بدانیم
که هیچ‌کس این‌جا برای هیچ‌کس نیست
باید خدا هم با خودش روراست باشد
وقتی که می‌داند خدای هیچ‌کس نیست
من می‌روم هرچند می‌دانم که دیگر
پشت سرم حتی دعای هیچ‌کس نیست}

          ^{نجمه زارع}

تقویم را ورق زده ام ...تا به تو رسید
در فصل های گرم تماشا به تو رسید
می خواستم بدون تو از خویش بگذرم
پایان این قدم زدن... اما به تو رسید
بحث دوباره بین من و. بین شعر ها
با حرف های رو به درازا به تو رسید
حق دخیل بودن در شعر های من
با کسب اکثریت آرا به تو رسید
از تو سکوت تلخ... همیشه نصیب من
از من همیشه صبر و مدارا به تو رسید
این شعر هم مطابق طبع همیشگیم
مانند چند مصرع بالا به تو رسید
شعرم تمام می شود...این بار هم غزل
مثل همیشه موقع امضا به تو رسید     

جعفر عسکری –قم

                              یک آرزو... همینکه فقط باورم کنی

                                       کیوان براهنگ

با آخرین قدم ها             سماجت دیدار

                            این سفر طولانی طاقت فرسا             نه هرگز

                                                           باید             آنگونه دور می شوی

                                           پایان پذیرد جایی             که پندارم

                                                 به واحه ای              غروب کرده باشی

                                سر چاهی و سایه نخلی              تا باز مانم از رفتن

                      به ساحلی و عرشه بلمی متروک              نومید و دلشکسته

                                   در این بیابان ناشناخته               ستاره آشنا

                         اختر آشنایی را دنبال می کنم               تو دور می شوی

                       که همیشه پیشاپیشم قرار دارد               یا من ایستاده ام

                                               و فاصله مان               بر جا ؟

                                       کم نمی شود انگار               ستاره دور می شود از تو و تو می آیی مدام

                                                        هرگز               و راه

                       ستاره آشنا تو دور می شوی آیا               پایان نمی پذیرد هرگز

                                                       یا من                نه به واحه ای

                                به سکون مانده ام به جا                نه به ساحلی

                                به گمان حرکتی مدام  ؟                و همه راهها همیشه

             نه هرگز آنچنان فراز سرم قرار می گیری                با آخرین قدم ها آغاز می شوند .

                                 که کلاه از سرم بیندازد                 زنده یاد منوچهر آتشی

کیمیاگر افسانه ی نرگس را می شناخت ؛

« مرد جوان و زیبایی که هر روز به کنار دریاچه می رفت تا زیبایی خویش را در آب تماشا کند . او آنچنان مجذوب تصویر خویش می شد که روزی به آب افتاد و در دریاچه غرق شد . در مکانی که به آب افتاده بود ، گلی روئید که آن را گل نرگس نامیدند . پس از مرگ نرگس ، پریان جنگل به کنار دریاچه ی آب شیرین آمدند و آن را لبالب از اشکهای شور یافتند .

پریان پرسیدند : چرا گریه می کنی ؟

دریاچه جواب داد : من برای نرگس گریه می کنم .

پریان گفتند : هیچ جای تعجب نیست ، چون هر چند که ما پیوسته در بیشه ها به دنبال او بودیم تنها تو بودی که می توانستی از نزدیک زیبایی او را تماشا کنی .

آن گاه دریاچه پرسید : مگر نرگس زیبا بود ؟ !

پریان شگفت زده پرسیدند : چه کسی بهتر از تو این را می داند ؟او هر روز در ساحل تو می نشست و به روی تو خم می شد !

دریاچه لحظه ای ساکت ماند سپس گفت : من برای نرگس گریه می کنم ، اما هرگز متوجه زیبایی او نشده بودم . من برای نرگس گریه می کنم زیرا هر بار که به روی من خم می شد ، می توانستم در ژرفای چشمانش بازتاب زیبایی خویش را ببینم ! »