بی لشگریم، حوصله شرح قصه نیست

فرمانبریم، حوصله شرح قصه نیست

با پرچم سفید به پیکار می‌رویم

ما کمتریم، حوصله شرح قصه نیست

فریاد می‌زنند ببینید و بشنوید

کور و کریم، حوصله شرح قصه نیست

تکرار نقش کهنه خود در لباس نو

بازیگریم، حوصله شرح قصه نیست

آیینه‌ها به دیدن هم خو گرفته‌اند

یکدیگریم، حوصله شرح قصه نیست

همچون انار خون دل از خویش می‌خوریم

غم پروریم، حوصله شرح قصه نیست

آیا به راز گوشه چشم سیاه دوست

پی می‌بریم؟ حوصله شرح قصه نیست

بر دستهایمان

بالای تخت به دیوار بر میادین شهر

حتی بر دکمه های ..، جلیقه

زنجیر بسته‌ایم و یک ساعت

بی آنکه قبله نمایی بدست بگیریم

در موجتاب آینه راندیم

                        و..، واماندیم

زندان چه هست؟ جز انسان درون خود

راستی که هیچ زندانی به کوچکی مغز نیست

آری ما همه زندانیان خویشتنیم

" نصرت رحمانی "

از ظهر تا غروب طول کشید

دشتی را شخم زدم

تا دفنش کردم

بدعادت شده بود

جلوتر از من راه می رفت تا زودتر به تو برسد؛

سایه ام را می گویم

که خواب دیده بود

تو به دیدارش آمده ای.

کیکاووس یاکیده 

تا نسوزانم 

تا مبادا بی هوا خاموش ...

پس چگونه

بی امان روشن نگه دارم

سالها این پارۀ آتش را

در کف دستم؟

تا بدانم همچنان هستم!

زنده یاد قیصر امین پور

قرار دیدار ما
وقت دلتنگی
نرسیده به گریه بود
تو به دلتنگی نرسیدی
و من از گریه گذشتم.

آسیه امینی

می‌دانی؟ 

...

حتی صدای قلبم هم نمی‌آمد

انگار همه‌اش را برای نفسهات شمرده باشم

حالا تمام شده بود

***

نه اینکه ترسیده باشم، نه

فقط می‌خواستم بگویم چرا نصفه شب پا شدم

و رفتم زیر تخت خوابیدم

که خدا مرا

بی تو نبیند

...

   عباس معروفی